Smosblog in Shanghai – deel 1

26 mei, 2012 - 16:59

Regelmatig wordt Smosblog uitgenodigd op leuke bloggersevents, maar deze sloeg echt wel alles. Ondergetekende werd door de mensen van computer- en printerfabrikant Hewlett-Packard geïnviteerd om het vliegtuig op te stappen en naar het verre Shanghai af te reizen. Daar zouden een vijfhonderd aanwezigen de kans krijgen de belangrijkste figuren van het bedrijf te ontmoeten, te dineren met de executives en de nieuwe ltne-up van HP uit te testen.

Papierwerk

Het avontuur begon al de weken voor de reis, die ingepland stond van 7 tot 12 mei. Een visum voor China verkrijgen is namelijk geen sinecure. Een aanvraagformulier van vier pagina’s – ik moest naast mijn huidige voor- en familienaam ook mijn alternatieve namen opgeven en ze wilden mijn vijf favoriete familieleden weten – en het opsturen van mijn reispas was vereist om zo de nodige goedkeuring te krijgen van de Chinese ambassade in Brussel. En dat twee dagen voor vertrek. Dat was toch even zweten!

Maandagochtend vertrok ik dan richting Zaventem om mijn eerste vlucht te nemen. Ondertussen ben ik het redelijk gewend om te vliegen, maar het was de eerste keer dat ik richting het Oosten zou vertrekken. Gelukkig had ik prima gezelschap in de vorm van Cédric van ZDNet.be en PC Magazine en fotograaf Kris van Het Nieuwsblad. Een korte vlucht naar Londen zat er snel op. Daarna hadden we maar liefst twaalf uur nodig om in Shanghai te arriveren. Een lange vlucht waar ik toch wat had geslapen, ook al was het amper tien uur geleden dat ik mijn nachtrust had gekend.

Eens aangekomen – dankzij het tijdsverschil een dag later – stonden we meteen oog in oog met de Chinese cultuur. Het begon al bij de douane, waar iedereen in een afgesloten ruimte zijn bagage moest laten scannen en door een metaaldetector werd geleid. In het Westen loop je tegenwoordig een bodyscan in en ziet iedereen je edele delen op het computerscherm – al heb ik begrepen dat dit tegenwoordig veranderd is. Ook het ontvangst van HP in de aankomsthal was wat bizar. Een gebrekkige communicatie liet ons drie keer de hal doorlopen op zoek naar de shuttle, terwijl de dame in kwestie geen woordje Engels sprak, en het busje zelf had precies de Tweede Wereldoorlog meegemaakt.

Transparante burkha’s

Nog groter was de cultuurshock toen we zagen dat de Chinezen in Shanghai gewoon de straten overstaken zonder echt op te letten en naar de verkeerssignalisatie te kijken. Zie je ineens tien mannen, vrouwen en kinderen tussen de voorbijvlammende wagens kruipen. Moet je bij ons niet eens voorstellen! Of wat dacht je van de honderden scooters die langs ons reden op een speciaal voor hen aangelegd pad. Sommige van de bestuurders hadden zelfs tientallen dozen op en naast hun brommertje gebonden, waardoor het ons bijzonder gevaarlijk leek om daarmee rond te rijden. Het regende ook een beetje. Elke Chinees verschool zich onder zo’n transparante, felgekleurde burkha, of hoe je zo’n regenscherm ook mag noemen. Om nog maar te zwijgen over de – teleurstellend weinig – mondlapjes.

De weg naar het hotel was misschien vreemd, maar over het hotel zelf hadden we weinig te klagen. HP heeft namelijk kosten noch moeite bespaard om ons te ontvangen. Het Shangri-La Hotel in de Pudong-wijk van Shanghai is een vijfsterrenhotel van de hoogste kwaliteit. Het gebouw met zijn twee torens ligt vlak naast de Bund, de oeverpromenade aan de Huangpu River en is de overbuur van de gloednieuwe ondergrondse Apple Store. We kregen allemaal een eigen Deluxe-kamer bedeeld met een immense badkamer. Echt lang bleven we daar echter niet. Een uurtje later verlieten we het hotel al om in de blakende zon en de bekende mist de omgeving te verkennen.

Wat ons meteen opviel was hoe goedkoop Shanghai eigenlijk was. Een klassiek voorbeeld was onze eerste lunch in Shanghai. We speelden op safe – want HP had nog hopen traditionele recepties en dinners gepland – en kozen voor de McDonalds. Naast het feit dat je er rijst bij je hamburger kan krijgen, betaal je voor een menu inclusief saus slechts 25,50 yuan, wat omgerekend ongeveer 3,20 euro inhoudt. Bij ons betaal je al snel 7 euro daarvoor. Een dagkaart voor de metro kostte ons slechts 2,25 euro, wat net niet het tarief is voor een enkele rit op de bus in België.

Neppe handel

Na ook deze shock kwamen we toe aan Yuyuan Garden, een prachtige tuin in de Anren Yi-wijk van Shanghai. Deze werd 430 jaar geleden aangelegd door een officier in de tijd van de Ming-dynastie waar zijn ouders tot rust konden komen. Ondertussen is het een toeristische trekpleister geworden waar studenten – ik toonde overigens gewoon mijn bankkaart – slechts 3,50 euro voor hoeven te betalen. Rond de tuin vind je tientallen technology stores. Daar kan je Beats by Dr Dre, iPads, Nokia-telefoons en veel meer kopen voor slechts 50 euro. Als iets hip is, zal daar wel een neppe variant te vinden zijn. Het grappigst? Een iPad voor 150 yuan af weten de bieden, maar hij is volledig van plastic vervaardigd en draait op Android 2.2.

Het vervolg van dit artikel lees je binnenkort op Smosblog. Bovenstaande foto’s en andere kiekjes van deze bloggersreis vind je op de Flickr-pagina van Kris Van de Sande.

Matthew Deboysere